Een goed begin (van de dag), is het halve werk. Voor mij betekent dit dat ik ’s ochtends lekker wil ontbijten. En het liefst nog afwisselend ook. Dus niet zeven dagen per week die boterham met kaas of het schaaltje muesli. Nee, ik probeer iedere ochtend goed te starten. De ene dag doe ik dat met een smoothie, de andere dag geniet ik van mijn boekweit/chia/amandelmelkprutje of een schaaltje fruit. Qua smoothies kun je onbeperkt variëren, maar elke dag een smoothie maken kost best wat tijd. Voor dagen dat ik weinig zin heb om uitgebreid ontbijt te maken heb ik de portiecups van mymeusli ontdekt.

Nadat ik begin dit jaar in aanraking kwam met paleo en enige tijd zoveel mogelijk via dit principe heb gegeten heb ik de teugels de afgelopen tijd wat laten vieren. Mijn doel: een pr op de marathon was behaald en in de rustperiode begon ik langzaam weer meer te eten en stond er weer brood op het menu, kwam er vaker chips op tafel en kon ik het snoepen niet weerstaan. Ik begon in deze periode ook nog mijn eigen bedrijf en startte met een opleiding. Kortom, mijn focus lag even op heel andere zaken. Nu is het tijd om weer de balans terug te vinden. 

Het moest anders dan anders dit jaar. Geen kant-en-klare verjaardagstaart uit de winkel, maar zelf bakken. En dan geen taarten met een lading suiker er in. Raw taarten zouden het gaan worden, maar wat voor soort?
Een oproepje via Facebook in de groep De Wow in Rauw leverde een groot aantal tips op. Ik noteerde ze allemaal, want de een zag er nog lekkerder uit dan de ander. Twee taarten sprongen er echt uit en die zou ik mijn gasten voor gaan zetten.



Recepten met familie, vrienden en kennissen uitwisselen via WhatsApp gebeurd in mijn omgeving steeds vaker. Even snel een foto van het recept en versturen maar. Nadeel van het op deze manier uitwisselen van recepten is dat je vervolgens in de keuken staat om het gerecht te maken en je continu met je vieze vingers aan je scherm zit om maar te kunnen lezen wat de volgende stap is. Zo vergaat het mij met het maken van de ontbijtmuffins uit het boek De snelle vegetariër van Jacinta Bokma. Inmiddels heb ik het recept zo vaak gemaakt dat ik het eigenlijk al uit mijn hoofd ken en is het een van mijn favoriete tussendoortjes geworden. In tegenstelling tot wat de naam zegt, eet ik ze dus niet als ontbijt.

Je leest over een leuk foodevent, denkt het wel te onthouden, maar het schiet je uiteindelijk pas weer te binnen als het evenement voorbij is. Herken je dat? Het gebeurt mij met grote regelmaat. Niet omdat de evenementen niet leuk genoeg zijn om te onthouden, maar zoveel andere dingen vragen dan weer mijn aandacht. Ik heb het dan ergens op een briefje geschreven, maar zie dat briefje te laat weer terug. Dit moest ik anders gaan doen. En wat is er makkelijker dan op je eigen blog een lijst met evenementen te maken!