Had iemand mij van tevoren kunnen vertellen dat het herstellen van een ultra het moeilijkste onderdeel is van het hele traject? Pfff! Het is nu een maand geleden dat ik na een dagje avontuur in het Lake District een vinkje kon zetten achter ‘100 kilometer’. De eerste week na de ultra leefde ik nog volledig op adrenaline. Een heerlijk gevoel. Ik voelde me onaantastbaar. Niet moe, geen spierpijn, niets. Maar toen …

Het lopen van een ultratrail van 100 kilometer kan ik van mijn doelenlijstje afvinken. Het is gelukt! Wat een dag, wat een avontuur. De Lakeland Trails Ultra 100 km was niet de makkelijkste, wat ik deels van tevoren wist vanwege de hoogtemeters. Maar met 23 uur de tijd om te finishen en mijn vlekkeloze voorbereiding had ik goede hoop. Natuurlijk is een 100 kilometer lang en weet je niet wat je onderweg tegenkomt, maar het pakte allemaal in mijn voordeel uit.

1639,6 kilometer, 126 hardloopsessies, 208 uur en 17 minuten aan trainingstijd en 20.609 hoogtemeters. De Strava-statistieken van de eerste 5,5 maand van dit jaar zijn indrukwekkend. En dan zijn dit alleen nog maar de hardloopuren. Tel daar nog de uren voor zwemmen, krachttraining en yoga bij op… Conclusie: aan de trainingsarbeid zal het volgende maand niet liggen. Ik ben er bijna klaar mee en voor. Laat de Lakeland Trails Ultra 100K maar komen.

In januari schreef ik mij in voor de Koning van Spanje Ultimate (3 dagen, 90 kilometer en ongeveer 2000 D+) met het idee dat deze multi stage de ultieme test zou zijn in mijn trainingsschema op weg naar de 100 kilometer. In mijn trainingsschema stond dat ik rond de tijd dat de Koning van Spanje was, een 50 kilometer kon gaan lopen. Dit was wel even wat anders, maar na me vijf maanden redelijk koest te hebben gehouden, had ik dit nodig. Uit die comfortzone, grenzen verleggen, een goede prikkel om te kijken waar ik sta.

Kan iemand de tijd stilzetten? Over minder dan twee maanden sta ik al aan de start van de Lakeland Trails Ultra 100 km! Onvoorstelbaar. Enerzijds ben ik als de dood voor het moment dat het startschot klinkt, aan de andere kant ben ik er ook wel aan toe. Meer dan wat ik tot nu toe heb gedaan, kan ik niet doen. Ik train consequent, doe kracht, let op mijn voeding en werk aan mijn mindset. Ik begin ook wel steeds nieuwsgieriger te worden naar het verloop van zo’n race. Is het eens maar nooit meer of wil ik hierna niets anders meer?